[Kampüste Caz] Yola çıkmadan İstanbul’dan anılar

Eğer yakından takip ettiyseniz Kültür ve Sabancı Üniversiteleri’ndeki 123 konserlerinin önce sessizlik içerisinde, ardından Dilara’nın (vokal) ısrarları üzerine salonun çoğunluğunun sahne önüne gelerek dans ederek geçtiğini biliyorsunuz.

Kültür Üniversitesi’nin binası bizde alışveriş merkezi hissi bıraktı. Belki gerçekten de alışveriş merkezinden dönüştürülmüş bir okul. Kampüs hayatı olmadığı için ve salon beklediğimden büyük olduğu için Galatasaray Üniversitesi’ndeki doluluk olmadı. Genç dinleyiciler genel olarak, çekingen halleri ile 123’ü salonda dinlemenin terrüddütlüğü içerisinde kaldılar. Bir taraftan haydi “kim şarkı söylemek ister, kim dans etmek ister? haydi dans edelim!” diyen Dilara, diğer tarafta ise konser salonunda bulunmanın ciddiyeti arasında, kararsız geçti ilk parçalar. Fakat Kültür Üniversitesi’nin salonuna büyük dedim, ancak ertesi gün Sabancı Üniversitesi’nin gösterii merkezinin büyüklüğü hayretler içerisinde bıraktı. Orası bir üniversite değil. 912 kişilik bir salon. Salonun 1/3′ü dolu bir konser oldu. Burada da az önce değindiğim tereddütlere karşı aynı ısrarlar vardı sahneden. Ama Dilara her ikisinde de istediğini elde etti. Hatta Sabancı Üniversitesi öğrencileri sahneye çıkarak dans ettiler.

Bu insanın aklına somut bir şekilde keskin hatları ile konuşulmasa da “sahnedeki müzisyenin ulaşılmaz olması kavramı ile dinleyicileri ile bir olma kavramı”nı getiriyor. Müzisyen ulaşılmaz mı olmalıdır? Ortamda bu kadar “şeffaflık’ kavramı dolanırken, bugünümüzde artık mümkün değil gibi görünüyor.

instagr.am vey twitter üzerinden bizi takip ediyor muyuz, bilemiyorum, ancak daha önce bahsettiğim gibi bu grubun kitaplı albümleri var. “Aksel” ve “Arve” isimli, illüstrasyonlu ve fotoğraflı iki kitap, ki albüm… Sabancı Üniversitesi’nde konserde yaşanan coşkunun ardından, öğrenciler konser sonrası hem grupla tanışıp sohbet etmek, hem de albümleri imzalatmak için doluştular. İnsan böyle anlarda çok tatlı bir gülümseme ile gezinebiliyor ortalıkta…

Aksel ve Arve

123’ün menajerinin doğum günü olmasının da etkisiyle son konserin ardından geceyi, 21. Akbank Caz Festivali konserlerinden Ghetto’da gerçekleşen, Arto Tunçboyacıyan konserinde bitirdik. En azından GriZine için bu geçerli…

Tüm müzik yazarlarına ve severlerine bir sorum var: 123 ne tarz müzik yapıyor? Bu gençlerin, bu tanıma ihtiyaçları var. Yardımcı olursanız, sevinebilirler.