[Epik Ayartma] Beyaz eldivenlerle hayata dokunulmaz

Galeri Zilberman‘da 24 Haziran’dan beri Özlem Şimşek‘in bir çalışması asılı: Epik Ayartma. Ayartmanın cesaret istediği gerçek ama nasıl epik olur sorusu geliyor akla. Ayrıksılık da epik midir yoksa?

3 adet video ve 10′u aşan fotoğraftan oluşan sergide, Şimşek, geçen son iki yüzyıl içinde yaşamış Osman Hamdi Bey, İbrahim Çallı, Fahrelnisa Zeid gibi önemli Türk ressamların bilinen kadın portre çalışmalarını yeniden üretmiş: tüm portrelerdeki kadınların kimliğine bürünerek fotoğraflanmış. Kah İbrahim Çallı‘nın Keriman Halis‘i olmuş, kah Abdülmecid Efendi‘nin Hanzade Sultan‘ı… Ama aslında hep bir olmuş; dönemler, giysiler, duruşlar ve bakışlar değişse de, kadın olmuş en nihayetinde.

Galeriye girip sola dönünce hemen duvarda yer alan ilk çalışma bir videoydu ve bana kalırsa tüm diğerlerini de özetler nitelikteydi: Aynada Dans (Şeref Akdik’ten Sonra). Videoda kadını ve yansımasını görürüz, kadın aynaya bakışlar atar, karar verir, yavaş yavaş beyaz dantel eldivenlerini çıkarır ve dans etmeye başlar. Aynaya bakan kadın kendi kendini ayartır; gücünü keşfeder aynaya bakan kadın. Yansıması içinde oynasa da yalnız, bedeni oynamaz. Erkeğin saklaması gerekmediği için açığa vurduğu duygularına karşılık kadın ketumdur işte böyle. Aynaya baksa gözünden anlar, ama içinden dans eder durur ayrıksı olmamak için. İşte o yüzden kimi zaman şaşırtır Nuri İyem‘in Mürdüm Gözlü Kadının Çığlığı‘ndaki gibi.

Özlem Şimşek’in sergisi 16 Temmuz’a kadar Galeri Zilberman duvarlarında olacak.